Nahisa ko sa mga happy. Nahisa ko sa mga naga pakasal. Sa mga naga renew weddings vows. Some of these couples I know personally. And yes, true love does exist. That's why nahisa ko sa ila. Kay ngaa indi pwede sa akon kag pwede ya sa ila. Siguro amo gid man ni ang bagay sa mga kerida nga gapang agaw bana nga pareho sa akon. Kag amo gid man na guro ang bagay sa mga kerido nga nagapang agaw asawa nga pareho sa iya. Amo ni ang bagay sa amon nga duha. Forever ma suffer. Forever mahisa sa mga truly happy. Or basi depression lang ni ang akon subong. Triggers nga wala ga untat. Wala ga dula. Wala ga iban. Ga sige lang dugang. Hell. Tuod gid man na gali. Te ma ano ko subong kay ga suffer ko. Ipa utwas sa blog mayo na kay mayo ni ya mamati. Wala ga argue. Wala ga justify. Wala ga judge. Wala ga assume. Ga baton lang kag gapamati. I long for the day nga miskin kadali lang wala may ga judge sa akon. Pano man bi, even the very person for whom I laid down my life, amo pa ang pinaka una nga hobby nya ang mag judge sa akon. As for me, wala ko may nahimo sa iya nga sala. Galantaw ang langit. Sya ya, damo evidence. Damo buhi nga witness makahambal sang pinang himo nya. Funny. Pero ngaa sya pa ang wala gaka wad-an accusations against me. Perte ka pait nga klase pangabuhi ni ang akon. I wish I can just run away right now ang hide from the rest of the world. If my son is big enough, I will really do that. By then I will have enough money to go on a trip by myself and just disappear from all the rest of the world. I will go to a place nga wala may naka kilala sa akon. Ako lang. With myself. Kag magpakalinong kag mag enjoy sa life nga wala sang may naga judge.